Verdwenen boegbeeld
Zoals de meeste Rupelianen wel weten: tijdens de Tall Ships’ Races van 2005 verloor T/S Rupel op weg naar de start te Waterford (Ierland) haar boegbeeld. Gelukkig, dankzij een eerlijke vinder, vond ze haar plaats terug.      

Onlangs kregen we het bericht dat een Vlaamse groep rond deze verdwijning een lied heeft gemaakt. Na contact kregen we de tekst: prima gedaan! Natuurlijk willen we jullie deze niet onthouden: reactie altijd welkom.
Spijtig genoeg is het nog niet verkrijgbaar op cd.

ZO KOUD      (BOSSA VAN HET VERLOREN BOEGBEELD)
m. hauman
intro/bindtekst         

’t Was onderweg naar Waterford, nog voor de Tall Ships’ Race   Dat ’t schip rolde en stampte in meerder’ stormen zwart en grijs
De bemanning kroop weg onderdeks was heel’maal niet gerust
’t Blijft een vraag wat ’s nachts gebeurde efkes voor de Britse kust
Haar haren waaiden welig in de zoute westenwind
Gelijk de Rupel krult langs de vette klei die ge hier vindt
Heuren blanken hals liep uit in twee schoon appels rond en fris
Die dansten op en neer gelijk ‘t getij, dat was niet mis

         ’t Is er zoe koud onder de boegspriet van de Rupel
         Als ge de baren breekt met weinig om het lijf
         En ied’re keer gaat uwen asem kopke onder
         Van al dat stampen van het schip zijt ge efkes stijf
         En droomt ge van de dag dat ’t schip alleen wegdrijft

Een vijs los is niet echt een kenmerk waar ne mens van droomt
Maar ’t schept soms wel wat ruimte, ge ziet uw kansen plots wel schoon
Om eind’lijk te ontsnappen aan die dagelijkse sleur
De vrijheid eens te proeven en beslist koos ze daarvoor!

         En niemand heeft gezien hoe dat ze haar eigen plooide
         Toen ze resoluut de golven onderdook
         Om haar leven over een and’re boeg te gooien
         En de vrije lucht te volgen die ze rook
         Wat minder opgedraaid te zijn hoe dan ook
brug
         Ze kijkt naar mij als d’hartenvrouw in het kaartspel toegespeeld
         Die de matrozen ver van huis met haar blik wat troost verleent
         Maar in heur eigen dromen worden al de dagen afgeteld
         En wacht z’op haaren eigen troef als al de kaarten zijn gedeeld
         Want er rust altijd teveel druk op het boegbeeld

Zo kwam ze aangedreven, moei van ’t zwemmen wel te verstaan
Toen ne fransman haar bemerkte die daar vaarde op ’t kanaal
Van schrik nauw’lijks bekomen, kwam hij zachtjes dichterbij
Hij heeft z’aan boord gehesen en hij schreef ’t verhaal daarbij

         ’t Is weer zoe koud onder de boegspriet van de Rupel
         Als ze de baren breekt met weinig om haar lijf
         Verstrikt in ’t internet wier ze opnieuw gevangen
         Siert ze de boeg opnieuw voor ’t volgend bedrijf
         En droomt ze van de dag dat ’t schip alleen wegdrijft                  outro

TOP